Ευχή και κατάρα. Ευχή το να γνωρίζεις. Κατάρα αυτό που γνωρίζεις. Εύχεσαι να λειτουργούσε ο εγκέφαλος σου όπως ένας κανονικός. Η αντίληψη σου να είναι η κοινή και να βλέπεις τη ζωή με την ίδια μάτια που την βλέπουν οι άλλοι. Να είσαι ενεργό μέλος αυτής της κοινωνίας και να μη σε ενδιαφέρει και πολύ το τι γίνεται ή το πως επηρεάζονται οι άλλοι.

Απλά να υπάρχεις. Να μην έχεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου και να θέλεις να εξελίσσεσαι συνέχεια. Να τελειώνουν τα 20 και να λες ότι κάναμε κάναμε ας πορευτούμε έτσι και όλα καλά.

Δεν είμαστε ομως όλοι έτσι fam. Κάποιοι βλέπουν τη ζωή διαφορετικά. Ψάχνουν νόημα σε πράγματα διαφορετικά. Πιο μεγάλα από την ύπαρξη τους και οτιδήποτε άλλο είναι δευτερεύον. Πλέον τέτοιοι άνθρωποι παραμελούνται, χλευάζονται και μένουν στο περιθώριο. Έως ότου να δικαιωθούν. Πάντα έρχεται η δικαίωση. Και για τον καθένα χτυπά διαφορετικά.

Αλλά το ντροπιαστικό της υπόθεσης είναι πως δε θα έπρεπε καν να υπάρχουν τέτοιες αντιμετωπίσεις. Εγώ που γράφω αυτά τα πράγματα φαίνομαι ως ο προβληματικός που αρνούμαι να κάνω fit in ενώ η πραγματικότητα είναι πως όλοι γύρω μου έχουν χάσει την πραγματική αντίληψη της ανθρώπινης φύσης.

Εγώ που βράζω μέσα μου από δημιουργικότητα, φαντασία, ηγετικότητα, δυναμισμό, στρατηγική, άπειρη γνώση για θέματα που οι περισσότεροι αγνοούν, περιέργεια, ειλικρίνεια, κατανόηση, συμπόνια, πάθος, ταλέντο, σωματικό supremacy. Ένας τέτοιος άνθρωπος μένει ανεκμετάλλευτος από τους άλλους. Ένας τέτοιος άνθρωπος πηγαίνει χαμένος στην κοινωνία. Ένας τέτοιος άνθρωπος δε μπορεί να έχει φωνή.

Ντροπή. Αλλά η ώρα μου θα έρθει και τότε δε θα χρησιμοποιήσω τη δύναμη μου για να σας δείξω πως είχα δίκιο. Κανένα αίσθημα εκδίκησης δε βγαίνει από το δικό μου μυαλό. Αλλά τουλάχιστον εύχομαι κάτι να αλλάξει στην κοινωνία γιατί θα ντρέπομαι να κλείσω τα μάτια μου και να λέω ξεψυχώντας πως έζησα σε μια σάπια εποχή όπου το σύνολο του είδους μου αποφάσισε να διαλέξει τον δρόμο της προσωπικής ικανοποίησης και δεν είχε ένα κοινό όραμα. Και πίστεψε με, για να σκέφτεται κάτι τετοιο έστω κι ένας άνθρωπος στη γη, το σκέφτονται και άλλοι. Αρα είναι πραγματικότητα. Υπάρχει.

Χμμ. Τί προσέγγυση να δώσω σε αυτό; Θα πάω απευθείας στη λύση.

Η λύση

Παίζε με το γκάζι και τις ταχύτητες. Όχι με το φρένο. Το φρένο είναι εχθρός. Μην κορνάρεις ποτέ. Μόνο για να αποτρέψεις κάποιο ατύχημα. Προτεραιότητα στους πεζούς. Αν με βρεις στον δρόμο μη με πας κόντρα. Θα χάσεις. Αυτά.

Πλέον οι γνώσεις που έχουμε για το πώς λειτουργεί το ανθρώπινο σώμα είναι σε αρκετά προχωρημένο επίπεδο. Θέματα που παλαιότερα δεν κατανοούσαμε, όπως η επίδραση των υδατανθράκων στο σάκχαρο, σήμερα είναι ας πούμε… κοινή γνώση.

Το πρόβλημά μου είναι το εξής: (και δεν αναφέρομαι μονάχα στα εστιατόρια αλλά και σε άλλες επιχειρήσεις που προσφέρουν τροφή, όπως ένας φούρνος) βλέπω να κυριαρχεί η νοοτροπία του… ζυμαριού. Κάποτε, για να εξελιχθεί η ανθρωπότητα και να μπορούν όλα τα μέλη μιας κοινωνίας να τρέφονται αποτελεσματικά, η δημιουργία εδεσμάτων όπως το ψωμί ήταν life changing. Έχουμε φτάσει σε σημείο που υπάρχει αφθονία. Όχι μόνο στα εν λόγω τρόφιμα αλλά και στα λαχανικά, στα κρέατα κ.τ.λ.

Εφόσον ξέρουμε πως το να καταναλώνει κανείς παράγωγα του αλευριού βλάπτει, γιατί συνεχίζουν να ανοίγουν επιχειρήσεις που πουλάνε ανθυγιεινά προϊόντα; Πρέπει σιγά σιγά να περάσει στη συνείδησή μας πως καταστρέφουμε, ή μάλλον ζορίζουμε, τη λειτουργία του σώματος χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Τέλος πάντων, καταλαβαίνω πως η τιμή συμφέρει ώστε καθημερινά να έχεις τις αναγκαίες θερμίδες, αλλά ξέρεις κάτι; Καλύτερα να μένεις και νηστικός κάποιες μέρες. Η μόδα του fast food δεν είναι κάτι που πρέπει να ακολουθείται. Αυτά.

Η λύση

Ο κόσμος να στηρίζει με μέτρο τέτοιες επιχειρήσεις και προϊόντα. Αλλαγή διατροφικών συνηθειών και μόρφωση για το πώς επιδρούν συγκεκριμένες τροφές στο σώμα μας, στα σχολεία από μικρή ηλικία. Επίσης, food reviewers, είστε σκουπίδια: τρώτε σκουπίδια και προωθείτε σκουπίδια. Peace.

Προσπαθώ να καταλάβω… Τί σκέφτεται αυτό το άτομο που είναι υπεύθυνο για την ιδέα μιας διαφήμισης; Τί τον νοιάζει πραγματικά; Να με κάνει να αγοράσω το προϊόν το οποίο καλείται να μου «πασάρει», σωστά; Ωραία. Και γιατί να πρέπει εγώ να γελάσω με τη διαφήμιση ώστε να αγοράσω το προϊόν;

Κανένα πρόβλημα δεν έχω με το ότι υπάρχουν διαφημίσεις, κι ας προωθούν ανθυγιεινά πράγματα όπως μπέργκερ ή στοιχηματικές. Στο κάτω κάτω, ελεύθερη βούληση έχει ο θεατής.

Το πρόβλημα που αντικρίζω είναι η έλλειψη σεναρίου. Έχουν περάσει σε μια φάση που μοιάζουν περισσότερο με σκετσάκια χιουμοριστικού περιεχομένου και πλέον διαφημίσεις που σε κάνουν να συγκινείσαι ακούγοντας Μητροπάνο μοιάζουν με ταινία του Spielberg.

Υποθέτω πως για αυτό ευθύνεται η μεταβίβαση ορισμένων ευθυνών στο marketing σε γυναίκες και gay άτομα, οι οποίοι είναι – θα έλεγα – περισσότερο αισιόδοξοι και βλέπουν μόνο τη θετική πλευρά της ζωής.

Κι όμως, η ζωή – αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές – δεν είναι και τόσο χαρμόσυνη. Ας μη παρεξηγηθώ, μα… ο καθένας έχει το πρόβλημά του. Γι’ αυτό είναι προτιμότερο να παράγεται υλικό το οποίο αγγίζει και άλλα συναισθήματα πέρα από τη χαρά: όπως η ενσυναίσθηση, η ευαισθητοποίηση, η λύπη, ο εκστασιασμός και το άγχος.

Και στην τελική, ρε bro, καταναλώνουμε όταν δεν είμαστε χαρούμενοι. Αυτός είναι ο σκοπός. Αν ήμασταν από πριν μια χαρά, δε θα θέλαμε κάτι άλλο πέρα από οξυγόνο, κρασί και μια καλή μπριζόλα. Άντε και νερό, γιατί πρέπει. Αυτά.

Η λύση

Περισσότερη προσοχή στο στήσιμο των βίντεο. Σενάρια με βάθος, τα οποία θα έχουν twist ανάμεσα σε συναισθήματα, έτσι ώστε να καταλήγουμε στη χαρά – όχι να ξεκινάμε με αυτή λες και είναι δεδομένη. Άλλωστε, τα περισσότερα πράγματα που πραγματικά μας αρέσουν, δε διαφημίζονται καν. 🍀❄️🍒🚬🥃

Καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω. Είμαστε στην εποχή του content. Ναι, θέλει ο κόσμος να ξέρει τι γίνεται. Αλλά… Αλλά… Αλλά… Αλλά… Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί τόση αρνητικότητα στις ειδήσεις; Ναι, κάθε μέρα γίνονται φρικτά πράγματα στον κόσμο.

Γίνονται φρικτά πράγματα στη χώρα μας επειδή εμείς έχουμε γίνει φρικτοί. Το ξέρουμε πως η κυρίαρχη ανάγκη του κόσμου είναι η προσωπική κυριαρχία πάνω σε βάρος άλλων και γι’ αυτό βλάπτουμε ο ένας τον άλλον. Ξεκινώντας από τις μικρές ηλικίες στα σχολεία και συνεχίζοντας στα Πανεπιστήμια και στους χώρους εργασίας, μα και στις οικογένειες, μέσα σε σπίτια ο ένας σκοτώνει τον άλλον.

Οκ, ναι καταλαβαίνω, αλλά γιατί να είναι υποχρεωμένη η μητέρα αυτή που θέλει και πολεμά για τη δική της οικογένεια να ανοίγει αυτή τη ρημάδα την τηλεόραση για 10 λεπτά πριν πάει στη γαμημένη άθλια δουλειά της, να ποτίζεται το μυαλό της με φόβο και ανασφάλεια; Τέλος πάντων, αυτό είναι ένα χαζό παράδειγμα για να καταλάβουμε λίγο σε τι επίπεδο βρίσκεται η ενημέρωση στη χώρα μας.

Η λύση

Οι ειδήσεις 1 φορά την εβδομάδα με τα σημαντικότερα νέα της εβδομάδας. Χωρίς ανούσιους φόνους κτλπά. Αυτά.

Για το τίποτα σου αρέσει να τρέχεις,
κάτι φανταστικό θα βρεθεί να σπεύσεις.

Και όταν φτάνεις εκεί όλα μοιάζουν κενά,
δύσκολα και βαριά,
σαν τον Όλυμπο καθώς φαίνεται από χαμηλά.

Μη φοβάσαι όμως, έτσι είναι τα παραμύθια,
συνήθως αποτελούνται από κουτουρνήθια.

Δεξιά κι αριστερά όλοι ίδιοι,
και στην ομοιότητα αυτήν εμείς τη βλέπουμε ίβρη.

Για μια στάλα αξιοπρέπεια λέμε πως ζούμε,
αυτό δεν το διαπραγματευόμαστε.

Και στη πρώτη ευκαιρία τον κώλο μας θα δούμε,
μας νοιάζουν τα χρήματα, με αυτό ευχαριστιόμαστε.

Είμαστε παιδιά της λάσπης, εκεί γεννηθήκαμε χάμο,
μέρα και νύχτα καμιά διαφορά, είναι το ίδιο.

Γιατί εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και πάμε σε γάμο,
μα κανείς δε μας θέλει εκεί, προτιμάνε να έχουν ένα κατοικίδιο.

Να το διατάζουν και να κάνει τα θελήματα τα δικά τους,
αλλά δε γαμιέται, θα έρθει η ώρα που θα χτυπήσουν στους βράχους.

Δε θα έπρεπε να είμαστε αυτοί που θα εντόπιζαν την εσφαλμένη τροχιά της ανθρωπότητας με σκοπό να τη φτιάξουμε; Δε θα έπρεπε να είμαστε ευεργέτες του ευ ζην; Κι όμως, η χώρα μας, μέσα σε αυτή την αναμπουμπούλα, όχι μόνο δεν απορρίπτει τάσεις και τρόπους ζωής, αλλά προσαρμόζεται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο σε έναν σάπιο βάλτο με οξύ, αναπαράγοντας, αντί για ψάρια, βαμπίρ που τρέφονται με λεφτά.

«Με» κάνει εντύπωση. Είμαι υπέρ της εξέλιξης όπως κάθε ζωντανό πλάσμα της εκάστοτε εποχής πρέπει να είναι διότι το να εξελισσόμαστε είναι μέσα μας. Στην κυριολεξία. Κάθε στιγμή που περνάει μικροοργανισμοί αναπτύσσονται μέσα μας και μαθαίνουν από κάθε δυσκολία που περνά αυτό το σύνολο ζωντανών οργανισμών που λέγεται σώμα. Από γενιά σε γενιά γινόμαστε πιο δυνατοί.

Και ξαναεπιστρέφω: Μου κάνει εντύπωση που δεν έχουμε όλοι ένα κοινό όραμα. Μου κάνει εντύπωση που το μόνο που μας απασχολεί είναι το πώς θα ζήσουμε μια άνετη ζωή εμείς και το «εγώ» μας.

Μου κάνει εντύπωση που η εποχή που ζω δεν είναι η γενιά που θα εκτοξεύσει το είδος μας σε μια κοινή τροχία. Μου κάνει εντύπωση που κανένας δε μιλά για αυτό και μου κάνει εντύπωση που δεν έχουμε βρει έναν τρόπο να ασχολούμαστε με τα σημ(π)αντικά. Έχουμε χάσει την περιέργιά μας. Κοιτάμε τα πόδια μας και όχι τον ουρανό.

Με αφορμή τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω τη λύπη και την απογοήτευσή μου. Καταλαβαίνω πολύ καλά τι σημαίνει να νιώθεις αδικημένος και, μέσα σε αυτό το μπάχαλο που μοιάζει με κακομαγειρεμένο πατσά, να προσπαθείς να δώσεις έναν τόνο γευστικού πόθου. Να θέλεις να λάμψει η αλήθεια. Να νιώθεις πως η φωνή σου ακούγεται, πως τα πιστεύω σου είναι ικανά να φέρουν την αλλαγή.

Τις τελευταίες ημέρες είδα το πλήθος να ενώνεται, να φωνάζει συνθήματα, να τραγουδά. Τους είδα να χορεύουν μέσα στο κλίμα του καρναβαλιού. Κανένα πρόβλημα με αυτό. Η ζωή συνεχίζεται για όσους τη ζουν με πληρότητα. Δεκτό. Αλλά ποιο είναι το νόημα όλων αυτών; Τι προσπαθεί ο κόσμος να πει;

Με τα άχαρα μάτια μου βλέπω πως το ζήτημα έχει γίνει πλέον προσωπικό. Η συμπάθεια ή η αντιπάθεια προς τα πολιτικά πρόσωπα διαμορφώνει την κοινή γνώμη. Βλέπω επίσης τα ΜΜΕ να ασχολούνται διακαώς με ένα θέμα που δεν θα έπρεπε. Αλλά αυτή είναι συζήτηση για άλλη φορά – δεν μπορείς να ρεύεσαι και να φταρνίζεσαι ταυτόχρονα.

Τι έλειπε από τις διαδηλώσεις; Το λιοντάρι.
Τι είχαν σε αφθονία οι διαδηλώσεις; Πολλά «λιοντάρια».

Θυμηθείτε: «Δε φοβάμαι έναν στρατό λεόντων με διοικητή ένα πρόβατο. Φοβάμαι έναν στρατό από πρόβατα που διοικείται από έναν λέοντα.»

Λείπει, λοιπόν, το Λιοντάρι. Ο ηγέτης που θα δώσει σκοπό, όραμα, έμπνευση. Που η ματιά του θα έχει διαύγεια και η φωνή του θα τρυπά τις ψυχές του πλήθους. Που θα κάνει τους ενόχους να τρέμουν και μόνο στην ιδέα πως είναι το λιοντάρι του «στρατού».

Αλλά για να γίνει αυτό, τα «λιοντάρια» πρέπει να καταλάβουν ότι ήρθε η ώρα να πάρουν τον ρόλο του προβάτου. Να χαμηλώσουν το εγώ και να βάλουν στη θέση του το «εσύ, αυτός, αυτή, εμείς, εσείς, αυτοί». Να νοιαστούν.

Έτσι έρχεται η αλλαγή.

Με χορό, τραγούδι και κέφι. Όχι με βανδαλισμό και μίσος. Δεν είναι όλες οι αφορμές ίδιες για να ξεσπάμε για τις ζωές που δεν ζήσαμε.

Αλλά αξίζει να χορέψουμε για τις ζωές που χάθηκαν. Και για τη ζωή που έχουμε ακόμα να ζήσουμε.