Ένα από τα πιο αλλοιωμένα επαγγέλματα-λειτουργήματα, μπαίνοντας στη λίστα με τους πιο αναξιόπιστους ανθρώπους που την εφαρμόζουν. Λίγο η τηλεόραση, λίγο ο κόσμος που δε διαβάζει πλέον για ενημερωτικούς σκοπούς, λίγο το χρήμα και λίγο η ταχύτητα με την οποία εξαπλώνονται οι ειδήσεις. Όλα έχουν παίξει τον ρόλο τους, μα το σίγουρο είναι πως… ο κόσμος επηρεάζεται.
Σε ένα παλαιότερό μου άρθρο, το «Πρόβατο», είχα αναφέρει πως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνται με θέματα που δε χρειάζεται. Η αλήθεια είναι πως πλέον είναι μάλλον δύσκολο να διακρίνει κανείς το τι χρειάζεται και τι όχι, όταν άρθρα κουτσομπολιού πιάνουν διπλάσια ή ενίοτε τετραπλάσια επισκεψιμότητα από άλλα πιο ενημερωτικά ή αναλυτικά. Πώς εφαρμόζεται πλέον η δημοσιογραφία; Από ποιους εφαρμόζεται; Έπαψε να είναι η δύναμη που ήταν;
Η συγγραφή είναι η υπέρτατη μορφή έκφρασης απόψεων, συναισθημάτων και γεγονότων. Έτσι, η κοινή γνώμη μπορεί να απορρίπτει ή να «αγκαλιάζει» τις απόψεις του δημοσιογράφου, σε αόριστο χρόνο. Δεν είναι εύκολο να διατυπώνεις τις απόψεις σου με τρόπο κατανοητό και σεβαστό ως προς την οπτική σου γωνιά. Ενίοτε, αυτοί που σε κρίνουν δε θα έχουν το δικό σου βάθος, τη διορατικότητα ή τη δική σου επικριτική ικανότητα, μα στο τέλος αυτή είναι η δουλειά σου. Το να «διατυπώσεις στο χαρτί» αυτά που σκέφτεσαι και ο αναγνώστης να δει ένα κομμάτι του σε αυτό.
Η σημερινή δημοσιογραφία έχει εγκλωβιστεί στη συνεχή ανάγκη του αναγνώστη για πληροφορία. Η ανταπόκριση στις ανάγκες των χρηστών αλλά και των χορηγών, έχει φέρει το λειτούργημα αυτό αντιμέτωπο με την αλλοίωση, η οποία παρατηρείται και σε άλλα mainstream επαγγέλματα όπως η Ιατρική, η Ιερωσύνη και η Νομική. Στον βωμό του κέρδους λείπουν έννοιες όπως: «νοιάζομαι», «ανιδιοτέλεια», «για το κοινό καλό». Όλα για το κέρδος και το ατομικό συμφέρον.
Μα ο κόσμος έχει ανάγκη να διαβάζει άτομα που τους εκφράζουν. Βαρέθηκε τις γκρίζες φιγούρες της τηλεόρασης και τις περσόνες που με το κλείσιμο των καμερών ξεχνάνε το καθήκον τους και ξαπλώνουν σε… παχύρευστα σεντόνια. Η δημοσιογραφία υποφέρει, και αυτό είναι ένα σημάδι μιας αρρωστημένης κοινωνίας. Αυτοάνοση, όπου ο ένας τρώει τον άλλον. Κι εκεί όπου τα προβλήματα είναι φανερά κι έτοιμα προς κριτική από τους αρμόδιους δημοσιογράφους, έτσι ώστε να δώσουν στον λαό τη ρίζα του προβλήματος Αντ’ αυτού, μπαίνεις στα site και βλέπεις τι; Τα νέα… Μα δεν είναι νέα. Είναι αναπαραγωγή κουτσομπολιού, φόβου και ανασφάλειας.
Δημιουργική γωνιά 
Σχολιάστε