03:56. Άλλο ένα ξημέρωμα ήρθε. Κι εγώ το υποδέχομαι με τα μάτια ανοιχτά.

Ο ύπνος έχει γίνει πλέον εχθρός μου και η μονομαχία είναι άνιση. Μια μάχη η οποία έχει χαθεί εδώ και δέκα χρόνια. Τότε που, σαν έφηβος, έβλεπα τα όνειρά μου ξύπνιος.

Αυτός είναι και ο λόγος που δε μ’ αρέσει να κοιμάμαι. Τα όνειρα του ύπνου είναι βαρετά. Μονότονα κι εύκολα.

Από την άλλη, τα οράματα της ημέρας είναι δύσκολα και χρονοβόρα. Αυτό θέλω να νιώσω. Έτσι έστησα αυτόν τον Πόλεμο.

AirPods στα αφτιά, μπας και ακούσω κάποιον στίχο να εμπνευστώ. Μα το πιάνο δεν έχει λόγια. Τι ψάχνεις να βρεις, χαζέ;

Κύκλος. Πήγε πλέον 04:06.