Πώς θα έπαιζες με τον χρόνο αν είχες την ευκαιρία να τον χειραγωγήσεις; Σκέψου λίγο αυτό το υποθετικό σενάριο. Πόσο γαμάτο θα ήταν;

«Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα…» — αυτό ακούμε από τα παιδικά μας χρόνια. Ενίοτε είναι η σκέψη πως θα αλλάζαμε τις αποφάσεις και τις πράξεις μας. Λες και ζούμε με τύψεις και ανεκπλήρωτες ευχές.

Είναι και αυτή η αίσθηση του αγνώστου. Τι υπήρχε; Σε εκείνο το σημείο του χρόνου που εμείς δεν ήμασταν παρόντες. Εκεί όπου η απουσία μας ήταν ασήμαντη και ταυτόχρονα σημαντική. Εκεί όπου ο νους μας ταξιδεύει και ψάχνει απαντήσεις για αυτά που γνωρίζουμε στη θεωρία, μα τα μάτια μας δεν έχουν δει.

Ίσως είμαι από τους λίγους ανθρώπους που εύχονται ο χρόνος να πήγαινε μπροστά γρηγορότερα. Αυτή η φράση: «είναι θέμα χρόνου» αντάζει αποπνικτική, και το τώρα έχει την αίσθηση ενός χαλασμένου δευτεροδείκτη που πάει μια μπρος και μια πίσω — μια μπρος, μια πίσω. Ζήσε το τώρα, λένε. Και με αυτούς που θέλουν να ζήσουν το μέλλον ΤΩΡΑ, τι γίνεται;

Δεν είναι τυχαίο που ο μέλλοντας μαθαίνεται τελευταίος από τους κύριους χρόνους. Είναι το πραγματικό άγνωστο. Κάποιος ξέρει τι έγινε στο παρελθόν. Κάποιος ξέρει τι γίνεται τώρα. Αλλά κανείς δε ξέρει τι θα γίνει σε 3, 2, 1. Green apples.