Έτσι, ίσως να είναι συνετό να πούμε πως η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Μα δε βλέπω κάποιον να θέλει να προσφέρει πραγματικά σε μια παγκόσμια αλλαγή. Κάποιον ο οποίος πρεσβεύει αξίες τόσο δυνατές που θα εμπνεύσει τους ανθρώπους. Αυτό κάνουν οι ιδεολογίες. Επαναστατούν. Γι’ αυτό ο Αλεξανδρισμός είναι μια ιδεολογία η οποία θα υπερασπίζεται το δικαίωμα για ανάπτυξη των επόμενων γενεών.
Ρίξε μια ματιά γύρω σου. Τί βλέπεις άραγε; Κάτσε να σου πω εγώ πώς βλέπω τον κόσμο και την κοινωνία γύρω μου. Είμαστε χαμένοι σε μια άβυσσο που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε. Εκνευρισμένοι όλη την ώρα και στην τσίτα να προλάβουμε το επόμενο ραντεβού. Ένα άσκοπο κυνήγι ευτυχίας όπου δε ξέρουμε τι ακριβώς κυνηγάμε. Είναι τα χρήματα για να εξασφαλίσουμε τι; Κύρος; Αναγνώριση; Καλύτερη ζωή; Τίποτα από αυτά ή απλώς θέλουμε μια θέση εξουσίας; Ιδέα δεν έχω, βοηθήστε με. Help me, to help you!
Χωρίς αυτή δε θα υπήρχαμε. Απορώ που δεν υπάρχει μια τέτοια θεότητα. Η θεά της φαντασίας. Πώς να ήταν άραγε;
Μάλλον αυτό το άρθρο δε θα πάρει καλή μορφή διότι το θέμα φαίνεται να είναι λίγο παραμυθένιο για τους περισσότερους αναγνώστες. Ας δούμε έναν ορισμό για την φαντασία όμως.
-Τί θα έλεγες εσύ πως είναι; – Χμμ, ίσως η ικανότητα μας να κατανοούμε κάποια πράγματα καλύτερα με αποτέλεσμα την εξέλιξη μιας κατάστασης. Μπορεί να την παρομοιάσει κανείς με τη διορατικότητα ή και το visualisation. Οραματιζόμαστε κάτι και το κάνουμε πράξη. Έ, αυτό θέλει μια πηγή έμπνευσης. Και αυτή η πηγή προκύπτει από την ικανότητά μας να φτιάχνουμε τις δικές μας εικόνες πλάθοντας νέες, δικές μας πραγματικότητες. Κι ενίοτε, η πραγματικότητα κάποιου, πυροδοτεί μια σειρά από απαντήσεις πέρα από κάθε φαντασία. Έτσι δεν είναι Ισαάκ;
Μια λέξη που είναι ήδη μέσα στη συνείδησή μας. Ήδη νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και ήδη προστατεύουμε ο ένας τον άλλον. Όχι όμως αρκετά. Ίσως επειδή σκεφτόμαστε πως αυτά που μας χωρίζουν είναι περισσότερα ή επειδή η υπάρχουσα ιδεολογία μας δεν μας επιτρέπει να νοιαζόμαστε αρκετά. Για τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας, τη Γη και ό,τι είναι σημαντικό. I mean, πραγματικά σημαντικό. Όπως η εξέλιξή μας ως είδος.
Ίσως ακούγεται μεγαλομανιακό αυτό, μα ξέρω γω… θέλεις ο σκοπός της ζωής σου να είναι μόνον το πώς θα καταναλώνεις ενέργεια για άλλους ανθρώπους, κάποια στιγμή να κάνεις τη δική σου οικογένεια και να την μεγαλώσεις με τις ίδιες αρχές, να μην αλλάξει τίποτα και ξανά και ξανά να γίνονται τα ίδια; Δε νομίζω να λειτουργήσει αυτό.
Ο καπιταλισμός κάποια στιγμή θα έρθει στο τέλος του, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε θα αφήσει σημάδια. Ήδη οι δυτικές κοινωνίες έχουν επηρεάσει παγκοσμίως τον τρόπο ζωής αλλά και τις προσδοκίες των πολιτών. Απλώς θεωρώ απάνθρωπο και μη αποτελεσματικό όλα να είναι ανταγωνιστικά στην σημερινή καθημερινότητα. Μάλλον ας το διατυπώσω αλλιώς: Θεωρώ απάνθρωπο και μη αποτελεσματικό όλα να είναι ανταγωνιστικά στην σημερινή καθημερινότητα χωρίς να υπάρχει καθαρή πρόθεση και ένας υπέρτατος σκοπός των ατόμων που διαθέτουν κάθε είδους εξουσία. Ξεκινώντας από τα σπίτια και τις εργασίες μέχρι τους ηγέτες των κρατών. Όταν ο υπέρτατος σκοπός ενός ατόμου είναι η διατήρηση της υπάρχουσας εξουσίας, ξέρεις τι γίνεται; Θα πατήσει επί πτωμάτων για να την κρατήσει και στον δρόμο αυτόν θα αδικήσει 5, 10, 15, 20, 25 άτομα από τον φόβο που τον διακατέχει.
Είναι η νηστεία το απόλυτο εργαλείο αναδόμησης του οργανισμού; Μπορώ να πω με σιγουριά πως δεν είναι κοινώς αποδεκτό το να παραλείπεις τα καθημερινά σου γεύματα. Και το κατανοώ. Δύσκολα μπορείς να αντισταθείς στις λιγούρες και την πείνα. Μα αυτό είναι ένα pattern το οποίο έχει συνηθίσει ο εγκέφαλός σου έτσι ώστε να ανταποκρίνεται στις δυσκολίες της καθημερινότητας.
Σκέψου το εξής: πώς εξελίχθηκε ο ανθρώπινος οργανισμός μέσα στους αιώνες; Κάποτε, η αφθονία που έχουμε τώρα στα τρόφιμα ήταν το καλύτερο όνειρο των προγόνων μας. Όνειρα όπου έτρωγαν όσο ήθελαν το αγαπημένο τους γεύμα, μα διακόπτονταν άδοξα από τον δυνατό πόνο της πείνας στα στομάχια τους. Έτρωγαν αραιά, διότι έπρεπε το γεύμα τους να το κυνηγήσουν ή να το καλλιεργήσουν. Το σίγουρο είναι πως δεν ήταν παχύσαρκοι και δεν πέθαιναν από διαβήτη ή καρκίνο.
Τα περισσότερα βακτήρια που αναπαράγονται στο σώμα μας επιβιώνουν μέσα από την κατανάλωση γλυκόζης, η οποία προκύπτει από τα σάκχαρα των τροφίμων. Σάκχαρα δεν έχουν μόνον τα γλυκά, μα και το αλεύρι, τα φρούτα και τα λαχανικά. Κοινώς, οι υδατάνθρακες είναι η υπόσταση που αποτελεί τροφή για τα βακτήρια, έτσι ώστε να πολλαπλασιαστούν, ζορίζοντας το ανοσοποιητικό, το οποίο λειτουργεί ασταμάτητα καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας.
Είναι σημαντικό ενίοτε να δίνουμε στο ανοσοποιητικό μας χρόνο να επανέλθει και να δουλέψει ξεκούραστα, έστω και για μία ημέρα την εβδομάδα, κάνοντας νηστεία. Επιπρόσθετα, και τα υπόλοιπα όργανα ξεκουράζονται, μπαίνοντας σε καταστολή, ολοκληρώνοντας διαδικασίες αυτοκαθαρισμού. Καμιά φορά, το να ακούμε το ένστικτό μας και το πιθικάκι που κρύβεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας, έχει τη λύση για μια καλύτερη και πιο υγιεινή ζωή.
Κάποιες ημέρες το «κυνήγι» δεν θα πάει καλά και δεν θα έχουμε τροφή, μα είναι η ευκαιρία του οργανισμού να καθαρίσει και να αποκαταστήσει βλάβες τις οποίες δεν καταλαβαίνουμε άμεσα.
Ένα από τα πιο αλλοιωμένα επαγγέλματα-λειτουργήματα, μπαίνοντας στη λίστα με τους πιο αναξιόπιστους ανθρώπους που την εφαρμόζουν. Λίγο η τηλεόραση, λίγο ο κόσμος που δε διαβάζει πλέον για ενημερωτικούς σκοπούς, λίγο το χρήμα και λίγο η ταχύτητα με την οποία εξαπλώνονται οι ειδήσεις. Όλα έχουν παίξει τον ρόλο τους, μα το σίγουρο είναι πως… ο κόσμος επηρεάζεται.
Σε ένα παλαιότερό μου άρθρο, το «Πρόβατο», είχα αναφέρει πως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνται με θέματα που δε χρειάζεται. Η αλήθεια είναι πως πλέον είναι μάλλον δύσκολο να διακρίνει κανείς το τι χρειάζεται και τι όχι, όταν άρθρα κουτσομπολιού πιάνουν διπλάσια ή ενίοτε τετραπλάσια επισκεψιμότητα από άλλα πιο ενημερωτικά ή αναλυτικά. Πώς εφαρμόζεται πλέον η δημοσιογραφία; Από ποιους εφαρμόζεται; Έπαψε να είναι η δύναμη που ήταν;
Η συγγραφή είναι η υπέρτατη μορφή έκφρασης απόψεων, συναισθημάτων και γεγονότων. Έτσι, η κοινή γνώμη μπορεί να απορρίπτει ή να «αγκαλιάζει» τις απόψεις του δημοσιογράφου, σε αόριστο χρόνο. Δεν είναι εύκολο να διατυπώνεις τις απόψεις σου με τρόπο κατανοητό και σεβαστό ως προς την οπτική σου γωνιά. Ενίοτε, αυτοί που σε κρίνουν δε θα έχουν το δικό σου βάθος, τη διορατικότητα ή τη δική σου επικριτική ικανότητα, μα στο τέλος αυτή είναι η δουλειά σου. Το να «διατυπώσεις στο χαρτί» αυτά που σκέφτεσαι και ο αναγνώστης να δει ένα κομμάτι του σε αυτό.
Η σημερινή δημοσιογραφία έχει εγκλωβιστεί στη συνεχή ανάγκη του αναγνώστη για πληροφορία. Η ανταπόκριση στις ανάγκες των χρηστών αλλά και των χορηγών, έχει φέρει το λειτούργημα αυτό αντιμέτωπο με την αλλοίωση, η οποία παρατηρείται και σε άλλα mainstream επαγγέλματα όπως η Ιατρική, η Ιερωσύνη και η Νομική. Στον βωμό του κέρδους λείπουν έννοιες όπως: «νοιάζομαι», «ανιδιοτέλεια», «για το κοινό καλό». Όλα για το κέρδος και το ατομικό συμφέρον.
Μα ο κόσμος έχει ανάγκη να διαβάζει άτομα που τους εκφράζουν. Βαρέθηκε τις γκρίζες φιγούρες της τηλεόρασης και τις περσόνες που με το κλείσιμο των καμερών ξεχνάνε το καθήκον τους και ξαπλώνουν σε… παχύρευστα σεντόνια. Η δημοσιογραφία υποφέρει, και αυτό είναι ένα σημάδι μιας αρρωστημένης κοινωνίας. Αυτοάνοση, όπου ο ένας τρώει τον άλλον. Κι εκεί όπου τα προβλήματα είναι φανερά κι έτοιμα προς κριτική από τους αρμόδιους δημοσιογράφους, έτσι ώστε να δώσουν στον λαό τη ρίζα του προβλήματος Αντ’ αυτού, μπαίνεις στα site και βλέπεις τι; Τα νέα… Μα δεν είναι νέα. Είναι αναπαραγωγή κουτσομπολιού, φόβου και ανασφάλειας.
Είμαι φαν του online streaming. Μου αρέσει να παρακολουθώ εκπομπές που αφορούν το gaming αλλά και καθημερινή ανάλυση των γεγονότων πάσης φύσεως. Με αυτόν τον τρόπο μένω ενήμερος για το τι αρέσει στην κοινή γνώμη και προπάντων, με τι ασχολείται ο κόσμος διότι εγώ ζω στη δική μου απομακρυσμένη σφαίρα περιπλάνησης εκδοχή που δεν επιτρέπει την επιρροή από τα καθημερινά θέματα.
Κάποια πράγματα που έχω παρατηρήσει σχετικά με το ελληνικό κοινό αποτελούν τον λόγο που γράφω αυτό το άρθρο και σχετίζονται με τη συμπεριφορά τους όταν αποφασίζουν να στηρίξουν τα εκάστοτε κανάλια, είτε δωρίζοντας χρήματα στους δημιουργούς είτε συμμετέχοντας στη συνομιλία.
Κατανοώ πως η ηλικία παίζει ρόλο σε τέτοια μαζικά «ιβέντ», καθώς και η οπτική του καθενός, όχι μόνον για τα θέματα τα οποία αγγίζει ο/η streamer αλλά και για τη ζωή συλλήβδην. Όμως, αν κάτσεις και παρατηρήσεις τι γράφουν οι χρήστες, θα εκπλαγείς με το νοητικό επίπεδο που υπάρχει στην διαδικτυακή κοινότητα. Ο καθένας βρίσκει ευκαιρία να βγάλει από μέσα του ό,τι αρνητικό κουβαλά, θαρρείς και η πληκτρολόγηση θα τους λύσει όλα τα ζωτικά θέματα της ζωής.
Από την άλλη έχουμε και streamers που δε βάζουν όρια στο τι είναι πρέπον να υποβληθεί στην εκπομπή τους πέραν των βρισιών. Με τη συμπεριφορά και την ανέχειά τους επιτρέπουν στους θεατές να εκφράζονται με τρόπο που δεν κάνει καλό στους ίδιους αλλά και στην πλατφόρμα.
Επιπρόσθετα, αυτό που δεν καταλαβαίνουν τα άτομα που στηρίζουν χρηματικά είναι ο χαρακτήρας των δημιουργών και το που αξίζει να «επενδύουν». Όταν ένας άνθρωπος κάνει επίδειξη πλούτου με λεφτά που δωρίζονται από συνανθρώπους του, θα έλεγα πως δεν είναι όσο φιλόφρων και ευγνώμων για τη στήριξη που του παρέχουν και δε σέβεται όσο θα ήταν αναγκαίο τον χρόνο των άλλων παρά μόνο τον δικό του κόπο.
Καταλαβαίνω πως είναι δουλειά, αλλά η έλλειψη ταπεινότητας και φιλοφροσύνης δείχνει το κενό αυτής της βιομηχανίας.
Προσπαθώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο καθυστερούν τόσο πολύ οι διαδικασίες. Ε ρε παιδί μου σε αυτή τη χώρα γιατί όλα έχουν έναν άτονο και άχρωμο ρυθμό; Πας κάνεις συνέντευξη κι ενώ μπορεί να σου πει εκείνη τη στιγμή ότι ξέρεις αδερφέ δε μας κάνεις ή μας κάνεις, περιμένεις μια- δύο εβδομάδες και ενίοτε έναν μήνα για να πάρεις, συνήθως, μια αρνητική απάντηση. Είναι τόσο εύκολο και απλό να εξοικονομείς χρόνο στον υποψήφιο. Αρκεί να σε νοιάζει λίγο ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου.
Έχουμε καταντήσει τόσο γτπ; Τόση αμηχανία κουβαλάμε μέσα μας; Καλά κάποιες εταιρείες απλά κάνουν ghosting και με γυρίζουν πίσω στα χρόνια όπου εξαφανιζόμουν από προσώπου γης για να γιατρευτώ από την αναγκαστική κοινωνικοποίηση (ακόμη το κάνω). Ε δε θέλω να μακρηγορίσω εδώ.
Αλλά αν το διαβάζει αυτό κάποιος που ασχολείται με HR ή Talent Acquistion θα του έλεγα να μην βολεύεται και πολύ στην καρέκλα του και να κάνει τη δουλειά του σωστά. Τόσα εργαλεία υπάρχουν για μαζικές επικοινωνίες. Το gmail εξοπλισμένο με δεκάδες δωρεάν extensions έτοιμα να χρησιμοποιηθούν. Δεν πιάνω καν τα επί πληρωμή εργαλεία γιατί μας αρέσει το τσάμπα. Κι εμένα.
Έτυχε πρόσφατα να πάω σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου στην πόλη μου. Ο σύλλογος είναι από τους πιο πετυχημένους στην Ελλάδα και ο φανατισμός των οπαδών είναι κάτι που διακρίνεται για την εν λόγω ομάδα. Έτσι, μιας και είχα χρόνια να βρεθώ σε ένα μαζικό event, άδραξα την ευκαιρία για να παρατηρήσω τη συμπεριφορά του κόσμου, τι νιώθουν και σε τι τους βοηθά η υποστήριξη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.
Θέλω να είμαι υποκειμενικός όταν εκφράζω τέτοιες απόψεις. Αλλά δε μπορώ να παραλείψω ορισμένες συμπεριφορές. Πρίν καν ξεκινήσει ο αγώνας, στις πύλες του γηπέδου, ένας κύριος μάλωνε με τον εργαζόμενο επειδή δε μπόρεσε να ολοκληρώσει τη διαδικασία υποβολής εισιτηρίου μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας. Κι έτσι δε μπήκε. Τι υπόθηκε: «Άντε γ***σου εσύ και ο Μητσοτάκης» «Ρε άντε φύγε από εδώ, εσύ τον ψήφισες». Και άλλα.
Μπαίνοντας μέσα, μόλις ξεκίνησε ο αγώνας, ακούγονταν βρισιές εναντίον παικτών της αντίπαλης ομάδας όπως: «Γ**ώ της μάνας σου το μ**νί» «Σου γ***με το σόι ρε καραγκιόζη» «Π****α. Θα φας π****α». Και αυτό συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα.
Ο κόσμος έχει ανάγκη να ξεσκάσει, μα δε θα έπρεπε καν να υπάρχει αυτό ως ανάγκη. Θα έπρεπε η καθημερινότητα να είναι smooth. Και κούρασαν οι ομάδες γενικότερα. Ωραία είναι τα αθλήματα, αλλά να γνωρίζεις και να τα απολαμβάνεις.
Επιπρόσθετα, το επίπεδο του ποδοσφαίρου ήταν πολύ χαμηλό. Οι παίκτες ήταν σαν εργαζόμενοι σε καφετέρια οι οποίοι δεν ήθελαν να βρίσκονται εκεί για την βάρδια και απλώς επενδύουν τον χρόνο τους στη συγκεκριμένη δραστηριότητα.
Τέλος πάντων. Νομίζω πως ο κόσμος θα βρει άλλα πράγματα να πορώνεται και να νιώθει πως ανήκει. Νέες ομάδες με νέους στόχους. Ξέρω ‘γώ: Πανγαλαξιακός Γης.
Πώς θα έπαιζες με τον χρόνο αν είχες την ευκαιρία να τον χειραγωγήσεις; Σκέψου λίγο αυτό το υποθετικό σενάριο. Πόσο γαμάτο θα ήταν;
«Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα…» — αυτό ακούμε από τα παιδικά μας χρόνια. Ενίοτε είναι η σκέψη πως θα αλλάζαμε τις αποφάσεις και τις πράξεις μας. Λες και ζούμε με τύψεις και ανεκπλήρωτες ευχές.
Είναι και αυτή η αίσθηση του αγνώστου. Τι υπήρχε; Σε εκείνο το σημείο του χρόνου που εμείς δεν ήμασταν παρόντες. Εκεί όπου η απουσία μας ήταν ασήμαντη και ταυτόχρονα σημαντική. Εκεί όπου ο νους μας ταξιδεύει και ψάχνει απαντήσεις για αυτά που γνωρίζουμε στη θεωρία, μα τα μάτια μας δεν έχουν δει.
Ίσως είμαι από τους λίγους ανθρώπους που εύχονται ο χρόνος να πήγαινε μπροστά γρηγορότερα. Αυτή η φράση: «είναι θέμα χρόνου» αντάζει αποπνικτική, και το τώρα έχει την αίσθηση ενός χαλασμένου δευτεροδείκτη που πάει μια μπρος και μια πίσω — μια μπρος, μια πίσω. Ζήσε το τώρα, λένε. Και με αυτούς που θέλουν να ζήσουν το μέλλον ΤΩΡΑ, τι γίνεται;
Δεν είναι τυχαίο που ο μέλλοντας μαθαίνεται τελευταίος από τους κύριους χρόνους. Είναι το πραγματικό άγνωστο. Κάποιος ξέρει τι έγινε στο παρελθόν. Κάποιος ξέρει τι γίνεται τώρα. Αλλά κανείς δε ξέρει τι θα γίνει σε 3, 2, 1. Green apples.
Δημιουργική γωνιά 